کم گـــــو

چه رفته است که امشب سحر نمی‌آید       شــبِ فــراق به پــایــان مگــر نمی‌آیـد

شدم به یاد تو خاموش وآن‌چنان که دگر       فـغـان هـم از دلِ سنگـم به‌در نمی‌آیـد

تو را مگر به تو نسبت کنم به جلوه‌ی ناز       که در تـصــور از ایــن خــوب‌تــر نمی‌آیـد

جمال یوسف گل چشم تیره روشن کرد       ولــی ز گمـشــده‌ی من خبــر نمی‌آیـد

به سَـر رسیــد مرا دوْر زنـدگانــی و بــاز       بـلای محنــتِ هـجــران به‌سـر نمی‌آیـد

مَنال بلبل مسکیـن به داغ غم زین بیش       کـه نـالـه در دلِ گُــل کــارگــر نمی‌آیـد

ز بــاده فصــل گُلـم توبه مـی‌دهـد زاهـد       ولی ز دسـتِ مـن ایـن کـار بر نمی‌آیـد

شدم به یاد تو خاموش وآن‌چنان که دگر       فـغـان هـم از دلِ سنگـم به‌در نمی‌آیـد

دو روز نـوبـت صحبــت عـزیــز دار رهـــی       که هر که رفـت از ایـن ره دگر نمی‌آیـد