لایــه ی دوم گلبـــــــرگِ عشقــــــــی تو

شبنم صبحگاهی معلق از کلاهخودِ سرباز نشسته در اتاقکِ نگهبانی به انتظارِ بی پایانِ وصــــل نگاری تو

پر سیمرغ انتهای تیر از چله ی کمان رها شده , به هدایتِ هر آنچه مصلحتِ آن بی جـــــانی تو

امید پیرزنِ چشم انتظار به رجعتِ فرزندِ خردسالِ چـــــهل ســـــــال پـــیشی تو

اولیــن قطراتِ خونِ نابِ جدا شده از قلبِ عاشــــق ز شنیدنِ صدای معشـــوقی تو

سرانگشتِ جنــــــونی تو 

رهــــاتر از رهایــــی تو

آنـــــی که واژه ها در وصفت به التمــــــاس زبانی قراء به گریــــــه می افتند





تقدیم به تویی که شمایی برای همیشه.